Doe je het voor mij of voor jezelf? (11/11)

Op vraag van een vriend schreef ik een stukje (nou ja, stukje : 5.598 woorden:-) voor zijn nieuw boekje dat in oktober uitkomt over “De kracht van mensen”. Ik plaats mijn pennevrucht in 11 opeenvolgende stukjes op mijn blog.

Het is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

 

 

Deel 2 : probeer goed te doen

…/…

 

Doe je het voor mij of voor jezelf?

Een prangend vraagstuk, vind je ook niet. Stel je jezelf wel eens die vraag? Net nadat je iets hebt gevraagd aan iemand. Wat zou die persoon overhouden aan jouw gesprekje van daarnet? Zou die persoon een gevoel van ‘iemand heeft mij geholpen?’ overhouden? Of eerder ‘de ander, dat ben jij dus, wenst geholpen te worden?’. Zelfs al breng je een negatieve boodschap, dan nog kan de boodschap als bedoeling hebben iemand vooruit te helpen. Moet een werknemer werken om voor het bedrijf te zorgen, voor de aandeelhouder te zorgen, om de manager uit de problemen te houden of om de directeur zijn doelstelling te helpen halen? Of moet een bedrijf alles in het werk stellen, een manager en directeur incluis, om iedere werknemer te helpen om zijn bijdrage te kunnen leveren. En ja hoor, dat mag over harde valuta, vlijmscherpe KPI’s en grote euro’s gaan! Het is de richting van de intentie die telt. Doe jij het voor mijn goed of moet ik het voor jouw goed doen?

Nog los van de rendementsdoelstelling : een bedrijf moet tevens om zijn mensen geven en er zorg voor dragen. Als het je het als baas of collega echt geen zier zou kunnen schelen of iemand gelukkig is of niet, tevreden is op het werk of niet, persoonlijk last heeft door genomen beslissingen of niet, gebukt gaat onder werkdruk of niet, of zelfs familiaal of persoonlijk onheil dan wel miserie doormaakt of niet, dan zou je wellicht niet verwonderd opkijken als je met zijn allen geen betrokkenheid weet te velzilveren in je bedrijf.

Uiteindelijk leidt dit alles tot een basisstelling. Een bedrijf bestaat uit de som van de mensen die er werken. Een bedrijfsresultaat hangt voor meer dan de helft af van een bedrijfscultuur en een bedrijfsklimaat. Je kan geen mensen motiveren, mensen doen dit zelf. Je kan wel de voorwaarden daartoe scheppen door tijd te besteden aan mensen, door authentiek te zijn en het goede voorbeeld te geven, door verbinding te creëren, door positivisme en talent een kans te geven en door voor anderen te zorgen. Bestaat er een handboek voor : neen! Bestaat er een cursus voor : neen! Is er één zaligmakend techniek? Eén alleszeggend denkmodel? Neen! Waar je je ook mag bevinden; thuis, op je werk of onder vrienden, vooraan of achteraan de rij, in het centrum of aan de rand van de belangstelling; de kracht van je eigen houding maakt wel het verschil. En nog geen klein beetje!

—fin—

 

Dit is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

Advertenties

‘Un parfum de crise’ Wie – wat – waar?

Aan de ene kant geloof ik haar wel, die Nathalie Bekx. Toen ze daar bij COMEOS de handelsbarometer (*) op een drafje over de zaal goot. Over de belevingseconomie, over ‘High tech naar high touch’ en over ‘lokaal en authentiek’. Ik weet het wel, op zo een avond moet het allemaal niet de diep worden uitgespit. Straks nog receptie en veel netwerken. Maar wat hadden we het toch allemaal weer over de crisis. “Solden oplossing voor crisis: 97% van Belgische vrouwen koopt tijdens solden” De crisis. ‘DE CRISIS!’ Ik wordt er toch een beetje niet goed van. Dat radio en TV hun best doen om ons een crisis aan te praten, … tot daar aan toe. Maar als retailers moeten we onder elkaar onszelf die pest niet inhameren.

Zelf groenten kweken uit armoede?

Had ik laatst een journalist aan de lijn : ‘Hoeveel kan je sparen met eigen groenten? De moestuinhype is toch het resultaat van de zoektocht naar ‘zelf goedkoper eten kweken’?’. “Nee mijnheer, dat denk ik nu eens niet.” ‘Zelf bakken doet men toch uit noodzaak?’. “Nee mevrouw, van die ‘noodzaak’ geloof ik niets.”

OK … het gaat nu even moeilijker op sommige vlakken. Doch, ook nu leven vele mensen relatief onbezorgd. We sparen als gek. Dus, we kunnen toch nog altijd sparen als gek! Opgelet en met alle respect : er zijn mensen die de eindjes moeilijk aan elkaar krijgen. Er bestond vroeger armoede en er zal er nu zeker niet minder zijn. Sommigen onder ons moeten roeien met weinig riemen. Voor een groot deel van de consumerende Belg is die crisis echter niet voelbaar zolang er geen werkloosheid in nauwe familie of kennissenkring dreigt.

Crisis heeft wel een effect!

Zeer zeker.Wil jij ook niet meer waar voor je geld? Ikzelf informeer me ook iets meer dan vroeger. En mijn vrouw helpt me om m’n impulsiviteit iets meer te bedwingen. Ik hoor en zie het rondom mij : we doen er langer over om dat duurdere stuk te kopen. Maar we kopen het wel! En niet noodzakelijk het goedkoopste dat er is. Liever goed en degelijk!

Weet je. We willen steeds meer voor onszelf èn anderen ‘zorgen’. De wereld wordt sneller en anoniemer : laat ons dan wat meer zorg dragen voor zij om wie we echt geven. Huis en tuin wordt een mooiere plek. Na een drukke dag graag wat meer rust en gezelligheid. Als alles fout gaat from 9 to 5, … dan willen wij het extra goed doen bij ons zelf thuis.

Maar vooral : ‘mag het wat leuker zijn?’. Ik ben graag op een leuke plek, in leuk gezelschap, in een leuke winkel. Tijd is zeldzaam, geniet met volle teugen. We leven maar één keer. En voor je het weet …

Kijk, laten wij daar als winkelketen ons best voor doen!

Met een glimlach en een ‘goeiedag’. Op weg naar die mooiere plek, die leuke tuin en dat gezellige nest. Zorgen voor de huisdieren, zorgen voor de tuin : samen met kinderen of alleen. Tuin-, dier- en bakplezier voor jou en werkplezier voor ons!

Een uitzondering niet te na gesproken, ik bedoel die klant die echt wel de euro moet en wil keren, en die zijn er, volg ik mevr. Bekx met die andere stelling : de Belg wil iets beleven! ‘Zelf bakken’ is een familiemoment, een moment van ‘voor elkaar zorgen’ of van ‘samen ontdekken’.  Moestuinieren is eventjes terug naar het echte centrum van leven en gezin : samen iets laten groeien, samen iets laten bloeien, samen genieten en samen delen. Voor anderen is dit pure quality-time voor zichzelf.

Het mag dan wel crisis zijn, daarom hoeven wij zelf toch niet in crisis te verkeren?

(*) Wil je een copietje van mijn notities? Op eenvoudig verzoek te verkrijgen!