De reispas naar meer werkplezier!

“Een persoonlijke visie op werkplezier”. In een reeks van 4 blogposts wil ik graag mijn mening hierover delen!

Een tijdje geleden had ik een meningsverschil met een medewerker over haar houding op de werkvloer. ‘Ik doe mijn werk goed, niemand heeft daarover te klagen’. ‘Ik ben wie ik ben, ze nemen me maar zoals ik ben’. ‘Als ik mijn werk goed doe, dan is dat de baas zijn zaak. Wie ik ben is mijn zaak.’ Allemaal waar, iedereen heeft gelijk, als je vertrekt vanuit de overtuiging van wie het zegt. Het laatste wat ik wil doen is iemand bekeren tot een andere overtuiging.

_________

4. Ik weet – Ik kan – Ik ben – Ik wil

_________

Doch : als we bij AVEVE Retail succesvol willen zijn moeten we op elkaar kunnen rekenen! En als een bedrijfscultuur de som is van de mensen die er werken, dan is ‘wie je bent’ wel heel belangrijk. Immers : dat bepaalt hoe straks de bedrijfscultuur evolueert en groeit. Besluit : ‘Als ik mijn werk goed doe, dan is dat de zaak van het team èn van mij zelf.’ ‘Wie ik ben is ook de zaak van het team èn van mij zelf.’ Ofwel proberen we onze overtuigingen op elkaar af te stemmen, ofwel stellen we vast dat onze overtuigingen niet af te stemmen zijn.

Zoals ik denk dat het kan werken : resultaat komt van motivatie, motivatie komt van de persoon zelf, de persoon zelf handelt vanuit overtuiging, overtuigingen sturen gedrag, gedrag bepaalt het resultaat, .. en ga zo maar even door …

Nu nog een beetje werkplezier ook, als het even kan.

_________

Werkplezier als werkterrein

_________

Binnen AVEVE maken we van werkplezier een werkterrein. Werkplezier als synoniem voor jobsatisfactie, voldoening, graag werken. We hebben het even niet over de pint achter het werk, die goeie groepsfeer over de middagpauze bij de boterhammen of samen naar de bowling. Alles heeft zijn waarde … maar toch eventjes die scheiding maken tussen ‘fun op de werkplek’ en de ‘voldoening door het werk zelf’.

Bouwen aan werkplezier valt bij AVEVE Retail uiteen in 4 grote blokken (zie de 4 iconen onderaan, met dank aan Peggy).

  1. Ik weet : opleidingen, bijleren, snel kennis verwerven, kennis delen met elkaar, kunnen vertrouwen op kennissystemen binnen het bedrijf, hulpmiddelen aanreiken om kennis te verspreiden en te borgen, …
  2. Ik kan : vaardigheden trainen, een voorbeeld krijgen en kunnen volgen, duidelijke handleidingen en procedure’s, best practices delen, gemakkelijke werkmiddelen, …
  3. Ik ben  : aandacht geven aan het onderwerp ‘gedrag’ bij iedereen, speciale programma’s en sessies om mensen te helpen zichzelf te begrijpen, gedrag ontleden, de kracht van je houding leren zien, afspraken maken over gewenst en ongewenst gedrag, een wegwijzer voor elkaar opstellen, nieuwe medewerkers de weg wijzen, waarden cultiveren, bedrijfscultuur bewaken en uitdragen
  4. Ik wil : verbondenheid creëren, het grotere doel van AVEVE Tuin, Dier en Bakplezier toelichten, verantwoordelijkheid linken aan het bedrijfsresultaat, de bijdrage aan de centrale bedrijfsdoelstelling voor iedereen zichtbaar maken, iedere beslissing staven met de strategie, de missie en de visie, KPI’s die eigendom zijn van de werknemer, …

Die 4 benaderingen willen we een evenwaardige plaats geven. Wij noemen dit ‘werkplezier’ en hebben er een heus ‘individueel reispas per persoon’ voor over.

Hoe we met het ‘reispas’ aan de slag gaan : daar vertel ik later nog wel eens iets over!

1. Over mission control en mission command

2. Je kan geen mensen motiveren, mensen motiveren zichzelf

3. Iedereen heeft gelijk

Advertenties

Wanneer las je nog eens iets nieuws in een managementboek?

Laatst, bij een pint, kwam deze vraag op de vriendentafel. “Valt het jullie ook op dat als je een managementboek leest eigenlijk alles al is verteld?” Maar waarom komen er dan steeds nieuwe boeken?

 

Herken je het gevoel : “een open deur instampen”?

.

Sommigen noemen het een kunst : één idee voor één boek, één samengebalde stelling verspreiden over 200 bladzijden. Ik las ooit het boek “Talent is overrated” in 3 uur, nadien was er een Vlericksessie die het boek in 1 uur vertelde, en ik kwam een Youtube-filmpje tegen met de boodschap in 120′. Zo moeilijk was het niet : “talent is niet aangeboren maar wel het gevolg van hard werken en veel oefenen (10.000 uur) om goed te worden in iets, … en een beetje geluk”. Zo : ik kan het zelfs in 10′ :-) 

 

Of containerbegrippen?

.

‘Kwaliteit’ is er zo eentje. Of ‘onze kracht zijn onze medewerkers’. Al ooit iemand gehoord die je vertelde dat hij of zij kwaliteit niet belangrijk vond? Of dat zijn of haar collega’s niet de kracht waren? Ik niet. Ik had gisteren een leuk gesprek met een ex-directeur van een grote winkelketen die vond dat zijn personeel klantvriendelijk was, … terwijl ik net die winkelketen zou aanduiden als het voorbeeld-hoe-het-niet-bij-Aveve-moet. Nochtans was het een integere man die best eerlijk het personeel naar een voor die winkelketen nieuwe referentie van klantvriendelijkheid had gebracht.

 

Het is niet wat je weet, het is wat je doet!

.

Zo is het ook met de boeken over (people-)management en leiderschap en … . ‘Aandacht voor je medewerkers’, ‘respect’, ‘voorbeeldgedrag’, ‘goed communiceren’, ‘duidelijke doelen’, ‘consequent zijn’, ‘eerlijk zijn’, ‘aanspreekbaar zijn’, ‘geen macht maar kracht’, …

Komaan! Is er nu echt iemand die dit niet weet? Moet je nu echt nog een boek lezen om dit te beseffen? Nee toch. Je moeder heeft je, mag ik hopen, zo opgevoed. Maar waarom is er dan toch enerzijds een nood aan boeken – opleidingen – nieuwsbrieven – …, en is er anderzijds een duidelijke markt voor?

 

Het is de trigger!

.

Mensen krijgen altijd maar dezelfde info over zich heen. Stel : 20x/week hoor en zie je dat ‘aandacht voor je medemens : collega of medewerker’ belangrijk is. Je mailbox puilt uit van de cursussen, boeken en seminaries die hierover iets willen vertellen. Rationeel wordt deze boodschap netjes weggeschreven in je hersenen. Je weet het! So what : alles gaat gewoon verder. Maar opeens kom je in een situatie waar je diezelfde kennis opeens als heel relevant ervaart : je ziet of voelt iets waardoor er een lichtje brandt. Gevoel, emotie! Aha-erlebnis in verschillende vormen. In mijn voorbeeld : de kans is groot dat je een fout(je) hebt gemaakt door geen aandacht te geven en opeens, vanuit pijn of ontgoocheling, begrijpt dat ‘aandacht’ en ‘aandacht’ twee verschillende dingen zijn. Je wordt getriggerd vanuit ‘emotie’, niet vanuit ‘verstand’, om je gedrag te wijzigen. En dan maak je een commitment met jezelf : dit doe ik voortaan anders. Proficiat, je hebt jezelf gemotiveerd!

De cognitieve boodschap heeft zijn waarde : de vruchtbare bodem leggen voor een trigger. Maar méér dan dat ook niet. Dus, aan alle uitgeverijen : alles is al eens geschreven, maar een nieuw boek kan weer bijdragen aan een nieuwe aha-erlebnis voor velen onder ons.

Ikzelf wist 5 jaar geleden ook wel dat overgewicht niet gezond was. Wel 100x/d. kreeg ik die ‘verstandelijke’ boodschap binnen. Maar ik had een confronterend duwtje van iemand anders nodig om te beseffen dat ik misschien wel eens ‘minder goede zomers’ tegoed had dan de rest van dat groepje rond de tafel. Ik heb toen mezelf gemotiveerd.  Me, myself and I.

 

Er is ook nog ‘nuance’

.

Neem nu datzelfde voorbeeld van ‘aandacht voor de mensen in je omgeving’. Eventjes de leidinggevenden aanspreken in de zaal : iedereen knikt wild ‘ja – ja – ja – ja : belangrijk – belangrijk’. Maar iedereen vertaalt de cognitieve boodschap in een verschillend beeld voor hemzelf. Ik durf er mijn hoofd op te verwedden dat niet iedereen dezelfde mening deelt over je gsm opnemen (of schermpje in de gaten houden) tijdens een individueel gesprek, over achter je bureau blijven zitten als iemand iets komt vragen, over te plannen agendadata die wel of niet anderen hun gemaakte afspraken mogen overrulen, over de plaats rond een vergadertafel, over het woord nemen tijdens een vergadering, over je mond houden zelfs al ben je niet akkoord, over iemand laten uitspreken, … (deze lijst is echt eindeloos).

En toch knikken we ja?

 

Taal is zéér arm om te communiceren

.

Iedereen geeft totaal verschillende betekenissen aan eenzelfde woord. Een woord is zéér arm als communicatiemiddel. Tekst zegt echts niets (en toch maar bloggen :-). Maar alles wat er rond dat woord hangt wel : ethos, pathos, logos. Wie zegt het? Waarom? Met welke gevoel? Op welke manier? Met welke credibiliteit? Overtuigend? En geladen met welke associaties? Een woord komt nooit ‘naakt’ je hoofd binnen : het komt omringd met eerdere ervaringen die dat woord betekenisvol maken.

Dan heb ik het nog niet over body-language en mimiek! Gewoon over nuance en context.

Als ik tegen een ploeg winkelmedewerkers vertel over klantvriendelijkheid zie je volgende gradaties (niet limitatief) :

  • ik zal glimlachen, als dat dan toch moet
  • ik zal glimlachen en begroeten, zeker als de baas het ziet
  • je kan maar een plezante dag hebben, so why not
  • ik wil vriendelijk zijn want ik ben het waard
  • ik wil vriendelijk zijn want dit is wat ik goed kan en graag doe
  • ik wil vriendelijk zijn want dit leidt tot succes voor onze winkel hier in deze stad
  • hier gaat geen klant buiten die niet onder de indruk is van ons onthaal
  • Aveve is de vriendelijkste, was reeds de vriendelijkste en zal de vriendelijkste blijven. Voorwaar voorwaar ik zeg u!

Dus : als we met zijn allen nog eens zeggen dat we best vriendelijk kunnen zijn om het verschil te maken : ‘niets nieuws onder de zon’. Maar getriggerd worden om ons gedrag echt te veranderen, onszelf te motiveren en de juiste context en nuance leggen in ‘hoever’ we daar willen in gaan. Da’s pas boeiend en dat is steeds, keer op keer, ‘nieuw’!