De wereld verandert (3/11)

Op vraag van een vriend schreef ik een stukje (nou ja, stukje : 5.598 woorden:-) voor zijn nieuw boekje dat in oktober uitkomt over “De kracht van mensen”. Ik plaats mijn pennevrucht in 11 opeenvolgende stukjes op mijn blog.

Het is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

 

Deel  1 : Het vergeten agendapunt

…/…

De wereld verandert.

Niet panikeren, dit fenomeen is van alle tijden. Alleen, … het gaat wel heel erg snel vandaag. Je weet, neem ik aan, dat Charles Darwin de meest verkeerd geciteerde man op aarde is. Zijn ‘Survival of the fittest’ betekent helemaal niet ‘Het recht van de sterkste’. Het bedoelt dat je enkel kan overleven door je aan te passen. In mijn vak, kleinhandel of retail, wordt de markt gesplitst in ‘laagste prijs’ (operationeel excelleren, de laagste kost per verkocht product is bepalend) en ‘hoogste toegevoegde waarde’ (emotionele binding, kwaliteit en/of service primeert). Daartussen is het een grijs niemandsland waar je door de band weinig kansen op succes ontmoet. Aan welke kant je ook staat : ‘kennis’ maakt het verschil in onze westerse economie. ‘Kennis’ of ‘innovatie’ leidt naar een lagere productiekost of een subliem product of service met hogere verkoopwaarde. Voor de klant leidt kennis tot de beslissing voor zijn aankopen. Het gidst hem als consument naar zijn productkeuze, of het lost een deel van zijn kleine of grote dagelijkse vraagstukjes op. Het is nu net door de verandering van het begrip ‘kennis’, ondermeer door de komst van internet, dat de wereld sneller dan ooit verandert. Kennis hebben stelt echt niets meer voor : kennis is overal aanwezig en raadpleegbaar. Je kan dus geen macht of privilege claimen vanuit een unieke of exclusieve toegang tot kennis. Afhankelijkheid en hiërarchie krijgt daardoor een nieuwe invulling.

Bovendien is ‘kennis’ een ietsiepietsie sneller geworden. Wat zeg ik? Je kan het niet meer bijhouden. De halfwaardetijd, de tijd dat de helft van mijn kennis veroudert of voorbij wordt gestreefd, is geweldig klein. Je kan aannemen dat een hogeschoolstudent de helft van zijn, in zijn hogere studies, opgedane kennis niet meer kan gebruiken op het einde van die hogere studies omdat die kennis reeds is verouderd. Wij met zijn allen hebben ook minder geduld om iets, bouwsteen per bouwsteen, aan te leren. We willen snel de oplossing bereiken : je kan ze immers vrij snel vinden, om niet te zeggen ‘googlen’. Wat ‘je weet’ telt niet, wat ‘je te weten komt’ eens te meer. De kunst is dus niet ‘iets kennen’, de kunst is om ‘kennis tot waarde’ om te zetten. Ik bedoel niet ‘vaardigheden’ hoor. Ik bedoel voorbeelden zoals : verbanden leggen, de juiste situatie herkennen waarin je kennis kan gebruiken, hoofd- van bijzaak scheiden, snelle analyse maken en elimineren, reflex, intuïtie, zichzelf verbeteren, uitvinden, … Zowel op de werk- of winkelvloer, in de fabriek of het magazijn als tijdens de directiemeeting. Er moet een nieuwe definitie van ‘kennis’ worden opgesteld. Iets in de trant van ‘niet de inhoud van twee hersenhelften gevuld met ‘kennis’, maar wel de ‘mentale sport om iedere dag kennis te genereren of te produceren’.

Kennis zit breed en laag. Als je een beetje dieper kijkt zie je nogal snel dat die kennis een som is van vele kleine dingen door vele mensen op vele momenten. Er is dus geen ‘kluis’ met alle kennis, noch is er een ‘groot boek’ der waarheid. Laten we dus ook niet teveel geloven dat je de kennis waar we het hier over hebben in een soort kennisdatabase kan opslaan. Kennis zit bij alle mensen in een bedrijf verspreid, niet bij enkelen.

…/…

Dit is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

Advertenties

De kracht van de wortel! Geloof in #change.

We mogen dan wel de mond vol hebben van tuinplezier bij AVEVE, dit bericht gaat over de vierkantswortel. Wil je nu ‘veel’ of ‘niet veel’ mensen enthousiasmeren voor meer werkplezier?

Reeds een paar jaar lang bieden we bij AVEVE opleidingen aan medewerkers aan rond persoonlijk functioneren : ‘de kracht van je houding’, ‘een beter mens’, ‘vind je passie’, ‘Respect-Aandacht-Passie-Plezier’ (RAPP© www.PKZ.be), … En steeds heb ik hetzelfde gevoel : tijdens dergelijke sessies laait het vuur hoog op, je bent getuige van een piek van energie en bevlogenheid. Eén week later : ‘dat was wel goed hè!’. Eén maand later : ‘tja!’. Twee maand later : ‘u zegt?’. Maar in het alledaagse gedrag zie je (zowel bij jezelf als bij de ander) heel veel mensen in hun oude gewoonte terugvallen. En dan hebben we het nog niet eens over die groep cynici die het vanaf dag één als oelewapperij, larie en/of apekool bestempelden. Ik prijs me gelukkig : zéér kleine groep, deze laatste.

Er spelen nog een paar andere effecten. Wie “de kracht van mensen” heeft gelezen kent het verhaal over die zelfsturende teams, die éénmaal de dot.com-crisis toesloeg en alle orders uitbleven voor hun IT-bedrijf, allemaal aan de deur van de baas zouden aankloppen met de niet-zo-zelfsturende-vraag ‘Zeg jij nu maar hoe het verder moet?’. We kennen toch ook allemaal de vluchtreactie van mensen (ik incluis) door instinctief de vinger te willen wijzen naar een ander. Een beetje spanning, een beetje stress, ‘angst troef’ en ‘vertrouwen zoek’ : en de hiërachie wordt opgezet. Kracht maakt plaats voor macht. Verantwoordelijkheid maakt plaats voor schuilgedrag (de paraplu open!). En niet alleen omdat de chef het wil, maar omdat de mensen het willen. ‘Wij hier en de bazen daar’ is een zéér menselijke reactie in een hiërarchische setting. Dit zijn de (gelukkig zeldzame) dagen dat de quote ‘dat hebben die van Leuven beslist’ regeert.

Maar moeten jij en ik dan opgeven?

Is het Sisyfus of Don Quichote? Is het verloren moeite en is iedereen in het bedrijfsleven gedoemd om altijd in het oude conflictmodel weg te duiken, zich te verschuilen onder een paraplu of achter een uitstekende wijsvinger? Het antwoord is neen! Maar er horen mijns inziens 2 spelregels bij :

  • Een goede relatie is nooit verworven, die vraagt altijd inspanning. Het is zoals mijn vriend het zegt : ‘Je zet je fysieke conditie ook niet in de ijskast tot wanneer je denkt die er weer eens uit te halen. Als je die niet iedere dag hebt onderhouden dan smelt die weg. Zo werkt dat.’
  • Vergeef de mensen. Iedereen is product van zijn brein, inclusief zijn oerbrein. En daar zitten nu éénmaal reflexen in. Ook bij jezelf. Geef de mensen de tijd en ruimte om zichzelf dienaangaande te leren kennen. En gun iemand zijn slechte dag :-)

Maar vooral ‘geloof’ in de kracht van de wortel.

Wil je verandering, dan heb je 10 op 100 mensen nodig die je vurig willen bijstaan. Uw geloof naar hun geloof naar het geloof van derden is een exponentieel gegeven. De virale werking volgt zijn weg en de laatste vorderingen (nooit 100% te bereiken natuurlijk, wees een beetje realistisch) vragen de minste inspanning. Zoals een vliegwiel …

Ambieer dus geen grote stappen bij de start : je verliest jezelf in overtuigen, overtuigen wordt doordrammen, doordrammen doet constant een beroep op analyse en ‘ratio’. Het effect : de broodnodige emoties rond ‘vertrouwen’ worden de keel dicht genepen. Piek in het begin, ‘no impact left’ achterna. 

Het is een beetje zoals Word Of Mouth : wat zichzelf verspreidt eindigt sterk, wat massaal wordt verspreid wordt zwak en ongeloofwaardig.
Ambieer het duurzame succes : kleine start, verankerd resultaat. Hou de moed erin : de kracht van de wortel.