De relativitijd ! (10/11)

Op vraag van een vriend schreef ik een stukje (nou ja, stukje : 5.598 woorden:-) voor zijn nieuw boekje dat in oktober uitkomt over “De kracht van mensen”. Ik plaats mijn pennevrucht in 11 opeenvolgende stukjes op mijn blog.

Het is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

 

Deel 2 : probeer goed te doen

…/…

 

De relativitijd

Als een bedrijfsresultaat in grote mate bepaald wordt door de mensen die er werken, moet de grootste aandacht naar ‘mensen’ en ‘menselijke relaties’ gaan. Praten met elkaar, communiceren, gevoelens en betrachtingen delen, elkaar bestuiven, dingen bouwen, dingen uitpraten, elkaar positief uitdagen, afspraken maken, feedback geven, coachen, steunen, helpen, interesse tonen, …. Dit betekent tijd! Tijd maken voor elkaar, aandacht hebben voor een ander en zijn of haar ideeën. Je voelt de volgende vraag aankomen. Hoeveel tijd hou jij daarvoor vrij in je drukke dagtaak? Hoeveel van je tijd in je organisatie gaat naar converseren? Ik bedoel niet “het hoge woord voeren” maar wel “echt in dialoog gaan”? De som van luisteren-begrijpen-feedback? Je zal het toch moeten doen hoor. Ook al heb je veel werk, is het druk en is je todo-lijstje te lang om goed te zijn. In communicatie is het tot vervelens toe bewezen met wat sommigen de formule Pi noemen. De tijd die je hebt uitgespaard door iets snel snel snel te communiceren, of door iets helemaal niet te communiceren, bekoop je achteraf meestal in meer dan drievoud (vandaar π met z’n 3,14) al brokken lijmend, al bijsturend of al justifiërend. Als mensen iets niet begrijpen of iets niet aanvaarden, … dan is er helemaal geen impact. Waarschijnlijk heeft ‘manager-zijn’ de dag van vandaag niet zoveel meer te maken met ‘beheren’. ‘Leiding-geven’ lijkt eerder iets weg te hebben van de kunst om te communiceren en om mens-tussen-de-mensen zijn. Vanuit die ingesteldheid is een grote HR-afdeling met HR-taken waarschijnlijk niet zo een goed idee. HR in de directiezaal of op het hoogste echelon is mijns inziens aan de verkeerden besteed. HR hoort thuis bij het lijnmanagement, op de werkvloer. Iedereen is wel een beetje HR op zijn terrein, iedere dag, altijd en overal. Stichtende leiders en CEO’s als helden lijken mij dan ook niet meer van deze tijd te zijn.

Uiteindelijk leidt dit alles tot een basisstelling. Een bedrijf bestaat uit de som van de mensen die er werken. Een bedrijfsresultaat hangt voor meer dan de helft af van een bedrijfscultuur en een bedrijfsklimaat. Je kan geen mensen motiveren, mensen doen dit zelf. Je kan wel de voorwaarden daartoe scheppen door tijd te besteden aan mensen, door authentiek te zijn en het goede voorbeeld te geven, door verbinding te creëren, door positivisme en talent een kans te geven en door voor anderen te zorgen. Bestaat er een handboek voor : neen! Bestaat er een cursus voor : neen! Is er één zaligmakend techniek? Eén alleszeggend denkmodel? Neen! Waar je je ook mag bevinden; thuis, op je werk of onder vrienden, vooraan of achteraan de rij, in het centrum of aan de rand van de belangstelling; de kracht van je eigen houding maakt wel het verschil. En nog geen klein beetje!

…/…

Dit is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

Realiteit is relatief (4/11)

Op vraag van een vriend schreef ik een stukje (nou ja, stukje : 5.598 woorden:-) voor zijn nieuw boekje dat in oktober uitkomt over “De kracht van mensen”. Ik plaats mijn pennevrucht in 11 opeenvolgende stukjes op mijn blog.

Het is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !

 

Deel  1 : Het vergeten agendapunt

…/…

De kritische vraag aan elk van ons

Kijk, hier ligt mijn knoop! Ik benader het nu even puur bedrijfseconomisch zonder het te hebben over mijn sociale verantwoordelijkheid als bedrijfsleider of mijn wil om een goed mens te zijn en een goed leven op deze wereld te leiden.

Als mensen zo belangrijk zijn, als engagement van mensen een variantie van 60% op het bedrijfsresultaat belichaamt, en als de grootste economische waarde van een bedrijf op ‘menselijke relaties’ rust …; waarom besteedt dan niet iedereen in een bedrijf het merendeel van zijn tijd aan ‘menselijke relaties’ en ‘wat mensen beweegt’? Minstens 60% van de tijd zou ik nu even vlug uit mijn mouw schudden! Laat ik zelf heel eerlijk zijn : ik doe het ook niet! Misschien dat een metafoor van schoenveters mij permitteert om naar meerdere knopen  te kijken.

Eén knoop is zeker de vraag : ‘Wat is dat dan, bezig zijn met de verbinding of beweging van mensen?’. Een andere knoop kan ook wel zijn ‘Waarom besteden we hier niet voldoende aandacht aan?’.

Realiteit is relatief

We kennen hem allemaal, platgetrapt als ie is, de immer leuke metafoor van de ijsberg. ‘Enkel het topje steekt boven’. Maar als je op youtube of wikipedia wat filmpjes of foto’s bekijkt van ijsbergen is er nog een veel leukere dimensie! Die gigantische klomp beweegt en drijft. Die zit niet vast! Alleen drijft ie heel traag, en de kracht van de massa situeert zit helemaal onderaan. Mensen drijven ook, of zijn gedreven, of iets drijft hen. Maar de kracht die dit veroorzaakt is niet wat je ziet of hoort. Het zijn dieperliggende overtuigingen die bepalen hoe je naar de wereld kijkt. Het is een bril die de realiteit kleurt waardoor iedereen iets anders ziet, hoort, voelt, ruikt of smaakt dan dat er werkelijk  is. De realiteit is dus niet wat er is, maar wat je er zelf uitfiltert.

Vroeger had ik een spelletje waarbij een geheime en gecodeerde aanwijzig verborgen zat in een figuur op het kaartspel. Héél spannend. Maar poepsimpel. Een rode opdruk maskeerde een blauwe onderliggende tekst. Als bij wonder doorbrak de betovering door de kaarten in het rode doorkijkvenster van de kaarthouder te plaatsen! De blauwe tekst kwam zomaar uit het niets tevoorschijn en de geheime code werd ontmaskerd. Dit doen we met zijn allen dus om de haverklap, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. De volgende situatie herken je toch zeker ook wel in je eigen omgeving. Hoeveel keer wordt niet net hetzelfde voorbeeld gebruikt, maar om tegengestelde visies te onderbouwen. Nog een andere giller : ‘citaten’! Iedereen gebruikt als een gek citaten om te bewijzen wat moet bewezen worden. Voor iedere stelling bestaat er wel een citaat die het voordeel belicht als dat er een ander citaat bestaat die het nadeel extra onderstreept. Je brein doet hier goed aan mee. Al de gekende optische illusies, de onwaarschijnlijk misleidende prentjes en tekeningetjes, zijn niets anders dan een brein die wat je ziet filtert op basis van wat je brein eerder heeft ontmoet.

…/…

Dit is mijn persoonlijke mening, maar ik zou wat graag je feedback of mening horen. Aan zij die hun email-adres achterlaten beloof ik om later een ex. van het boekje op te sturen !