Voeren we nu de prikklok voor email in?

Een paar weken geleden : ik en mijn bekertje koffie … en dit bericht op het computerscherm : “De Duitse autoconstructeur Volkswagen heeft beslist dat zijn Blackberry-servers buiten de werkuren geen emails meer sturen naar medewerkers”. Nou nou, denk ik, … wel echt nobel van die grote concerns om de werkdruk voor hun medewerkers te verlichten.

Maar op de een of andere manier ben ik toch een beetje in de war. Ik drink mijn bekertje koffie leeg en denk aan wat er allemaal aan verandering op ons afkomt. Een periode van jaarwisseling brengt een mens aan het mijmeren.

Steeds meer willen mensen, jong en oud, gewaardeerd worden om wat ze doen en wat ze bijdragen, en niet om hun graad of diploma. Jongere generaties kiezen duidelijk voor meer greep op het eigen leven, inclusief de eigen carrière. Het concept ‘baas’ is duidelijk aan een software-update toe : eentje die ‘management-by-control’ overschrijft door ‘management-by-result’.Ik kan er niet aan doen, maar nogal snel haalt een andere gedachte mijn gemijmer in : staat iedereen, werknemer en werkgever, open voor deze stijl van werken? ‘Vast niet’ laat ik stilletjes horen.

Fin soit. Wat zie ik zo nog allemaal in beweging rondom mij? Ik hoef mijn hoofd maar te draaien. Nog nooit kwamen ze zo snel en zo ineens : smartphone’s, tablets, WIFI in al onze eigen winkelvestigingen. Alles ‘at your fingertip’. Werken wordt zo comfortabel dat de grens tussen werk en privé sowieso vervaagt. Kijk … toen ik 3 jaar geleden aan vrouw en kinderen thuis meldde m’n mails te willen checken was ik ‘weg uit het gezin’ : op een apart bureau achter een groot scherm. Vandaag ligt papa ’s avonds met de iPad op de schoot mee naar de favoriete talentenjacht van het gezin op TV te kijken. Criticasters zullen wel zeggen : ‘je bent met je gedachten elders’. Da’s mijn verantwoordelijkheid dan maar, want tja : overal is respect voor je gesprekspartner een must, … ook op het werk, en het feestje, en tijdens het avondeten, …

‘Werkuren’ zijn al lang niet meer wat ze ooit geweest zijn. Stiekem droom ik van ‘plaats-, toestel en tijdonafhankelijk werken’. Het hoeft voor mij niet Het Nieuwe Werken te noemen. Het zou gewoon ook ‘Het Leuke Werken’ kunnen noemen : waar ik wil, wanneer ik het wil en op de toestellen en platformen die ik verkies. Zolang ik mijn resultaat maar haal. Het gaat om vertrouwen. En vertrouwen is broos, … dus ik koester het. ‘t Komt te voet en ‘t gaat te paard.

Hoe langer hoe meer geraak ik geïrriteerd door het Volkswagen-nieuwtje. Ik wil niemand dicteren hoe met zijn of haar balans privé-werk om te gaan. En ja : tuurlijk is er nog een leven naast het werk! Wat denk je wel? Zelf werk ik graag, … en daardoor op alle mogelijke momenten die mij goed uitkomen. Een zondagavond voor TV, als de kinderen buiten spelen, als ik het huis helemaal voor mij alleen heb, in de wachtzaal, ‘laat’ als het nu echt wel ‘af’ moet of heel vroeg om ‘perfect voor te bereiden’. Maar er zijn net zoveel momenten dat ik wat meer afstand neem. Mijn balans privé-werk is mijn eigen zaak : ik vind het prima zo.

Neen Volkwagen, laat maar zitten. “Als jij gaat bepalen wanneer ik geen emails hoef te lezen doe je al even flauw als me zeggen wanneer ik ze dan wel moet lezen”. Ik hoef deze nieuwe stijl niet … en ik begrijp deze evolutie anno 2012 eigenlijk niet zo goed.

Laat ik nog een bekertje koffie halen en er eens goed invliegen vandaag.

Advertenties

Waar gaat al dat #HNW over? Het Nieuwe Werken!

 

Sinds kort probeer ik, in het kader van een nog op te starten AVEVE-opleiding ‘meer werkplezier’, wat hoogte te krijgen van al dat Nieuwe Werken. In Nederland hot-hot-hot. In België toch net iets minder.

Grosso modo haalt men drie doelstellingen door elkaar : dus kijk een beetje uit wat je precies wil als je zelf op zoek gaat.

De drie doelstellingen :

  • Flexibiliteit als remedie voor meer productiviteit (vooral ingegeven door fileproblematiek) en/of besparing op kantooroppervlakte.

Het gaat dan over thuiswerken en flexibele werkplekken. Een enkeling haalt er het argument ecologie bij.

Bij uitbreiding : werken los van tijd (geen kantooruren meer), werken los van plaats (thuis, flex-werkplek, iedere plek die inspireert), werken los van machine (met eender welk apparaat toegang tot eender welke info : los van servers of besturingsplatformen, cloudtoepassingen, mobiel internet, …). ANYWHERE, ANYTIME, ANYHOW!

Voor sommigen is het zelfs een totaal ander manier van werken. Bv. ‘Het kantoor in je tas’ (zie een eerdere post) van Gerald Essers. ‘Nomad working’ als een nieuw ideaal. Dit boek houdt wat het midden tussen tips en truukjes voor beter timemanagement met meer controle over je eigen tijd vs. taken en het aantonen van de voordelen van een andere werkstijl.
Citaat : ‘Je hebt passie voor het leven, je hebt een natuurlijk verantwoordelijkheidsgevoel, je begrijpt dat gangbare werkwijzen niet meer bestand zijn tegen de snelheid waarmee het dagelijkse werk en leven zich voltrekt? Als je zo denkt, kun je met overtuiging kiezen voor de nomadworkingleefstijl.’
 
  • War for talent, de juiste mensen aantrekken en boeien

Na de vergrijzing komen de nieuwe generaties. Jonge mensen willen minder voor bureaucratische organisaties werken, en zijn niet een leven lang loyaal aan een werkgever. Bovendien is je dromen realiseren ook steeds meer mogelijk zonder een groot bedrijf : je kan zelfstandig zijn zonder veel opstartkosten, je kan kenniswerker zijn in een netwerk, of je kan toegevoegde waarde leveren buiten de structuur van 1 bedrijf. Mensen aantrekken en geboeid houden wordt een moeilijke opdracht.

  • Werken aan een opener bedrijfscultuur

Deze doelstelling gaat wel wat dieper. Ik kreeg deze aanvliegroute via een boek : 

‘De laatste manager’ van Ben Kuiken. Dit gaat over de wissel van Taylor zijn ‘management and control’ naar ‘zelfsturende teams’. Volgens de auteur een noodzakelijk traject op weg naar meer betrokkenheid en meer klantgericht denken : ‘zijn organisaties er voor klanten, of omgekeerd?’ (klik hier voor Ben zijn aanbevolen 7 habits for highly effective organisations). ‘De laatste laat het licht aan, … voor de medewerkers’ had de ondertitel kunnen zijn. Het idee spreekt zeker aan, enkele stichtende voorbeelden ook. Maar het boek is eerder een aanzet tot nadenken, niet direct een doe-ik-morgen-boek.

De invulling van het Nieuwe Werken zoals hier bedoeld is vrij fundamenteel. Het is eerder een filosofie. De wil om mensen meer verantwoordelijkheid te geven, een geloof dat ‘teams zichzelf kunnen sturen’. Essentiële zaken zijn : leiderschap door vertrouwen, de wil om kennis te delen, een doel bereiken door als team voor dezelfde missie of droom te willen (mogen) werken, de betrokkenheid (lees : motivatie, resultaatgerichtheid) van de medewerkers centraal stellen in de bedrijfsorganisatie, gelijkwaardigheid als alternatief voor hiërachie.

Deze laatste doelstelling, ‘bedrijfscultuur’, pakken we eerstdaags met het beleidscomité onder de loep. Er valt altijd en overal te leren!

Als aanvulling vermeld ik hier “De kracht van de zwerm” : een klein boekje, waarin leuk wordt uitgelegd waarom in de dierenwereld een hele zwerm of kudde geen absolute leider heeft, maar zich toch samen naar één doel beweegt.