En waarom zou eigenbelang dan wel verkeerd zijn?

Donderdagavond, lekker glaasje en twee zeteltjes aan een rond tafeltje. We hadden nog eens afgesproken, m’n ‘compagnon’ en ik. ‘Waarom doen we nu wat we doen?’ Ja lap … komt toch wel deze vraag zo onverwacht in de flank aanvliegen. Een thema van dat formaat wordt op ons veel te kleine ronde tafeltje gelegd : ‘waar doen we het eigenlijk voor?’

Afbeelding

Ik weet het niet van jou natuurlijk. Ik heb het er het gissen naar. Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Misschien doe je het voor iemand anders? Iemand voor wie je door het vuur zou gaan … gewoon omdat die ander het vraagt? Inspirerende leiders of sterke persoonlijkheden. Of misschien doe je het wel voor jouw team … omdat jij ‘het team’ niet in de steek wil laten en vooruit wil helpen. Misschien doe je het wel om deel uit maken van een groter geheel of een mooi project? Om later over de schouders heen terug te kunnen kijken naar het bouwwerk waar jij hebt toe bijgedragen? Vele van onze zelfstandige franchisenemers zullen het misschien wel doen om hun eigen zaak op te bouwen, om rendement te maken en stappen vooruit te zetten. Om een patrimonium of merknaam voor hun kinderen te kunnen nalaten. Leveranciers doen het waarschijnlijk om waarde en marge voor hen zelf te creëren, door onze retailstructuur, van ons bedrijf, te gebruiken.

Vele voorbeelden passeren de revue. Ons tafeltje geraakt vol met voorbeelden en een paar glazen. De baas, oude kennis, laat ons zijn nieuwe wijn proeven : klein teugje hoor! Laten we afsluiten met een cappuccino, met melkschuim :-)

Maar waarom doen wij beiden het? Wat blijkt : omdat we verslaafd zijn aan het goede gevoel. Het gevoel iets gedaan te hebben dat ‘er toe doet’. Het gevoel een kleine knik van bevestiging te krijgen. Een glimlach te ontvangen die dank verhult, of het plezier te ervaren om een dank-u-wel te mogen zeggen omdat iemand anders ‘ons’ iets gunt. Omdat we daardoor eventjes belangrijk zijn en ‘zin’ geven of ‘zin’ krijgen. “All that’s not given is lost”. Het egoïsme iets te doen voor een ander, om er zelf gelukkig van te worden. We vergelijken het met een soort drug, of een euforisch hormoon. Een beetje runner’s high, endorfine van het bedrijfsleven. We zijn verslaafd aan een dagelijkse shot goed gevoel, … euforie in de bloedbaan.

Eigenbelang! Dat is het. We doen het voor onszelf.

En wat is daar nu in godsnaam mis mee? Waarom heeft dat woord ‘eigenbelang’ zo een negatieve connotatie gekregen? Wie deed dat?

Waar liep het eigenbelang fout? Waarschijnlijk bij ‘eigenbelang ten koste van’, of ‘eigenbelang zonder omzien’ en ‘eigenbelang dat kwetst’. Het verschil tussen win-win en win-lose.

‘We moeten een nieuw woord vinden’ besluiten we. Het woord ‘eigenbelang’ mag dan wel verketterd zijn. Het is wel waar het over gaat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s