Voeren we nu de prikklok voor email in?

Een paar weken geleden : ik en mijn bekertje koffie … en dit bericht op het computerscherm : “De Duitse autoconstructeur Volkswagen heeft beslist dat zijn Blackberry-servers buiten de werkuren geen emails meer sturen naar medewerkers”. Nou nou, denk ik, … wel echt nobel van die grote concerns om de werkdruk voor hun medewerkers te verlichten.

Maar op de een of andere manier ben ik toch een beetje in de war. Ik drink mijn bekertje koffie leeg en denk aan wat er allemaal aan verandering op ons afkomt. Een periode van jaarwisseling brengt een mens aan het mijmeren.

Steeds meer willen mensen, jong en oud, gewaardeerd worden om wat ze doen en wat ze bijdragen, en niet om hun graad of diploma. Jongere generaties kiezen duidelijk voor meer greep op het eigen leven, inclusief de eigen carrière. Het concept ‘baas’ is duidelijk aan een software-update toe : eentje die ‘management-by-control’ overschrijft door ‘management-by-result’.Ik kan er niet aan doen, maar nogal snel haalt een andere gedachte mijn gemijmer in : staat iedereen, werknemer en werkgever, open voor deze stijl van werken? ‘Vast niet’ laat ik stilletjes horen.

Fin soit. Wat zie ik zo nog allemaal in beweging rondom mij? Ik hoef mijn hoofd maar te draaien. Nog nooit kwamen ze zo snel en zo ineens : smartphone’s, tablets, WIFI in al onze eigen winkelvestigingen. Alles ‘at your fingertip’. Werken wordt zo comfortabel dat de grens tussen werk en privé sowieso vervaagt. Kijk … toen ik 3 jaar geleden aan vrouw en kinderen thuis meldde m’n mails te willen checken was ik ‘weg uit het gezin’ : op een apart bureau achter een groot scherm. Vandaag ligt papa ’s avonds met de iPad op de schoot mee naar de favoriete talentenjacht van het gezin op TV te kijken. Criticasters zullen wel zeggen : ‘je bent met je gedachten elders’. Da’s mijn verantwoordelijkheid dan maar, want tja : overal is respect voor je gesprekspartner een must, … ook op het werk, en het feestje, en tijdens het avondeten, …

‘Werkuren’ zijn al lang niet meer wat ze ooit geweest zijn. Stiekem droom ik van ‘plaats-, toestel en tijdonafhankelijk werken’. Het hoeft voor mij niet Het Nieuwe Werken te noemen. Het zou gewoon ook ‘Het Leuke Werken’ kunnen noemen : waar ik wil, wanneer ik het wil en op de toestellen en platformen die ik verkies. Zolang ik mijn resultaat maar haal. Het gaat om vertrouwen. En vertrouwen is broos, … dus ik koester het. ‘t Komt te voet en ‘t gaat te paard.

Hoe langer hoe meer geraak ik geïrriteerd door het Volkswagen-nieuwtje. Ik wil niemand dicteren hoe met zijn of haar balans privé-werk om te gaan. En ja : tuurlijk is er nog een leven naast het werk! Wat denk je wel? Zelf werk ik graag, … en daardoor op alle mogelijke momenten die mij goed uitkomen. Een zondagavond voor TV, als de kinderen buiten spelen, als ik het huis helemaal voor mij alleen heb, in de wachtzaal, ‘laat’ als het nu echt wel ‘af’ moet of heel vroeg om ‘perfect voor te bereiden’. Maar er zijn net zoveel momenten dat ik wat meer afstand neem. Mijn balans privé-werk is mijn eigen zaak : ik vind het prima zo.

Neen Volkwagen, laat maar zitten. “Als jij gaat bepalen wanneer ik geen emails hoef te lezen doe je al even flauw als me zeggen wanneer ik ze dan wel moet lezen”. Ik hoef deze nieuwe stijl niet … en ik begrijp deze evolutie anno 2012 eigenlijk niet zo goed.

Laat ik nog een bekertje koffie halen en er eens goed invliegen vandaag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s